Wat als je kind anders is dan anderen?

 

Als je zwanger bent dan hoop je dat alles goed gaat en dat je uiteindelijk een gezond kind op de wereld mag zetten. Als je kind er dan eenmaal is, het is gezond en alles zit erop en er aan dan ben je natuurlijk ontzettend gelukkig. Maar wat als je kind opgroeit en je komt er achter dat het kind toch anders is dan de meeste kinderen? Het overkwam ons en dat resulteerde in een heel traject en mensen die ons dingen wilde opdragen…


Onze dame wordt eind deze week alweer 7 jaar en hoewel ze een hele lieve en leuke baby was heb ik toch altijd het gevoel gehad dat er iets niet helemaal klopte. Ik werd vaak afgescheept met “ach joh doe normaal ze is toch hartstikke gezond?” Maar toen ze ouder werd ging het ons steeds meer opvallen dat ons kind anders is dan anderen.

Extreme driftbuien

Ik denk dat onze dochter 2,5 was toen ook mijn man in ging zien dat ze anders is dan anderen kinderen. Zo duurde haar driftbuien enorm lang en kon je totaal geen contact met haar krijgen tijdens die buien. Ging iets anders dan dat zij in gedachten had? Nou dan was het huis echt te klein!  Ik heb dit op een gegeven moment aangegeven bij het consultatiebureau en die zeiden in eerste instantie “Ach dat zal de peuter puberteit wel zijn” totdat men op het kinderdagverblijf ook ging zeggen dat er iets niet klopte en dat ze soms wel heel extreem was en daarnaast ook nog eens erg pienter. Dat was het moment wat we besloten om onderzoeken te gaan starten.

Algemene onderzoeken

We zijn begonnen met algemene onderzoeken bij een instelling die specifiek gericht is op kinderen. Voordat we daar terecht konden duurde het wel een paar maanden en om die tijd te overbruggen kregen we hulp in huis die ons tips en tricks kon geven, echter was  dit niet echt een gespecialiseerd team en was al snel de conclusie dat ze ons niet meer tips kon geven. Uiteindelijk kon ze terecht voor de onderzoeken: IQ test, er werd gefilmd toen wij met haar aan het spelen waren, ik kreeg veel gesprekken over hoe het thuis ging etc en de uiteindelijke conclusie was “Tja we weten het eigenlijk niet ze heeft van alles wat.” Omdat ik ook zeker wilde weten dat het niks medisch was heeft de kinderarts ook meegekeken, is er bloed afgenomen, een EEG gemaakt maar daar kwam niks uit.

Nog meer onderzoek en observatie

Omdat er na maanden testen nog steeds geen duidelijkheid was is er besloten dat we zouden gaan starten met ouder en kind dagbehandeling. Dan konden ze ons nog beter observeren, tips geven en kijken of het wellicht aan de opvoeding zou liggen. Wat voelde ik me rot! Waarom denkt men in vredesnaam dat het aan onze opvoeding ligt? Gelukkig kwam er naar een aantal keer dagbehandeling al de conclusie dat het echt in het kind zit en het niet aan onze opvoeding lag. Tijdens deze dagbehandelings dagen hadden we een heel programma en in de middag gingen de papa’s en mama’s in een ruimte apart om over allerlei onderwerpen te praten en om beter leren om te gaan met de problemen. Dit was voor onze dochter altijd een hel want zodra ze merkte dat het bijna zover was rende ze naar de gesprekskamer, ging daar onder de tafel zitten en wilde me niet alleen laten. Ook tijdens deze dagen heeft onze dochter hele heftige buien gehad zelfs zo erg dat ze dingen kapot schopte / sloeg.

Nog steeds geen  duidelijkheid… misschien opname?

Na maanden bezig te zijn geweest met van alles en nog wat was ze inmiddels al 4 geworden en moest ze naar school, een gewone school. We waren ondertussen ook nog bezig met de dagbehandeling en op school merkte ze ook dat ze niet de makkelijkste was. Toen het einde van de dagbehandeling in zicht kwam was er wederom nog geen duidelijkheid want “Ze heeft van alles wat”, en achteraf gezien is een kind van 2,5 tot 4 (want zolang heeft het geduurd) ook nog best jong om een diagnose te stellen maar zij wisten zeker dat ze een diagnose konden stellen.
Doordat er nog steeds geen duidelijkheid was leek het de arts beter om ons kind voor 3 maanden op te laten nemen in een psychiatrische instelling. Ik wist niet wat ik hoorde! Een kind van 4 jaar op laten nemen in een instelling waar kinderen zitten vanaf 6 jaar (want jonger waren ze daar niet) zonder haar ouders, zonder haar broertje? GEEN HAAR OP MIJN HOOFD! Onze dochter was een heel pittig kind en ik heb regelmatig met mijn handen in mijn haar gezeten maar een opname kon er bij mij en mijn man niet in, onze dochter zou bij ons blijven.

Dagbehandeling

De arts vond het niet zo verstandig dat wij haar niet op wilde laten nemen maar er was nog een oplossing: ze zou daar naar school kunnen gaan en dan steeds met de taxi naar huis gebracht kunnen worden en weer opgehaald. Ook hier stond ik niet helemaal achter want onze dochter moest dan ruim 3 kwartier in de taxi, moederziel alleen, en met een beetje pech langer aangezien er regelmatig file stond op dat stuk. Ik heb toen aangegeven dat ik wilde kijken of er iets bij ons in de buurt zat wat hetzelfde kon bieden. Uiteindelijk is er met de hulp die we thuis kregen een instelling gevonden hier slechts 5 km verderop waar ze terecht kon op een speciale groep waar ze geobserveerd zou worden en vanuit daar zou er bepaald worden waar ze het beste naartoe kon. We hebben alle contacten met de andere instelling verbroken en zijn over gegaan naar de andere stichting in de buurt en dat is de beste keus die we ooit hebben gemaakt.

Goed naar haar zin

Onze dochter kwam op de groep “Inie Mini” en vanaf dag 1 wisten we “ja hier zit ze goed”. De leidsters waren enorm gek met onze dochter en zij met hen. Waren er wat veranderingen dan had ze daar natuurlijk wel moeite mee maar met de juiste begeleiding kwam ze weer op het goede pad terecht. Ik denk dat ze daar ongeveer een half jaar heeft gezeten en toen werd er gezegd dat ze door kon stromen naar groep 2 van de school waar ze nu zit. Speciaal onderwijs, wat bij de dagbehandeling groep zat. Inmiddels zit ze in groep 3, zijn al haar buien veel minder extreem, kan ze sociaal best goed mee en is ze uitgegroeid tot een ontzettend lieve meid die af en toe haar buitjes heeft maar waar we inmiddels goed mee om kunnen gaan. En hoewel ze nog steeds niet echt een diagnose heeft, wat voor mij ook niet hoeft, ben ik blij dat we nu hier op deze school terecht zijn gekomen en ze op de juiste manier begeleid wordt, want op de andere school waar ze eerst zat was dit helaas niet zo.. maar daarover volgt binnenkort een andere blog..

Liefs Kelly

 

9 Comments on Wat als je kind anders is dan anderen?

  1. A Fashion Taste
    maart 6, 2017 at 2:06 pm (7 maanden ago)

    Jeetje wat een lange weg hebben jullie moeten afleggen! Ik kan mij voorstellen dat het best stresserend is. Gelukkig gaat het nu goed en vindt ze het leuk waar ze nu is! Nog veel succes xx

    Beantwoorden
  2. laura
    maart 6, 2017 at 2:52 pm (7 maanden ago)

    Best een heftig verhaal vind ik, ik vind het wel goed dat jullie hiervoor hebben ingegrepen om er iets aan te doen want vaak lopen die buien later uit op dingen als pddnos en dat soort dingen, ik ben blij dat het beter gaat nu ze in groep 3 zit !

    Beantwoorden
  3. Erika van Koert
    maart 6, 2017 at 3:57 pm (7 maanden ago)

    Jeetje idd een lange weg achter de rug. Gelukkig hebben jullie iets gevonden waar ze op haar plek is

    Beantwoorden
  4. Mirjam Blanken
    maart 6, 2017 at 4:32 pm (7 maanden ago)

    Wat een heftig verhaal Kelly. Maar wat goed dat je naar je moeder instinct ben blijven luisteren. Heel veel succes voor de toekomst!

    Beantwoorden
  5. Hilde
    maart 6, 2017 at 4:49 pm (7 maanden ago)

    Heftig! En ook herkenbaar.. Een van mijn zoons is HSP en daar kwamen we op zijn 5e pas achter na jaren frustratie aan beide kanten.

    Beantwoorden
  6. Kim
    maart 6, 2017 at 5:38 pm (7 maanden ago)

    Wat heftig! Maar wat fijn om te lezen dat het nu een stuk beter gaat en ze goed op haar plekje is.

    Beantwoorden
  7. Simone sanders
    maart 6, 2017 at 6:35 pm (7 maanden ago)

    Wat moet dat pittig zijn geweest voor jullie als ouders. Ik vind het knap hoe jullie ermee om zijn gegaan en blij te lezen dat het nu goed met haar goed. Goed onderwijs is het halve werk denk ik altijd maar!

    Beantwoorden
  8. Linda
    maart 6, 2017 at 8:57 pm (7 maanden ago)

    Heftig! Zo’n verhaal als de jouwe maakte ik niet mee, maar ik weet wel hoe het is om te moeten strijden voor je kind… om hem de juiste zorg te gunnen geven. Wat fijn dat ze nu zo goed op haar plek zit!

    Beantwoorden
  9. Lodi
    maart 7, 2017 at 1:47 pm (7 maanden ago)

    Heftig verhaal om zo op papier te lezen Kelly, wat hebben jullie moeten strijden en vechten. at fijn om te lezen dat ze haar plek lijkt te hebben gevonden.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge