Mijn niet zo’n standaard bevallingsverhaal

Vandaag precies 7 jaar geleden werd ik voor het eerst moeder van onze prachtige dochter. Wat voelde ik me intens gelukkig! Maar de weg er naartoe was zwaar, heel zwaar. Met 2,5 dag inleiden, een klungelige co-assistent, 3 x prikken voor een ruggenprik, een hork van een gynaceoloog en een “einde” wat we iets anders hadden ingeschat….

Ik weet het nog heel goed 7 maart 2010 het moment dat ik tegen mijn man zei “goh ik heb het idee dat ik haar minder voel”, dat was overigens niet de eerste keer aangezien ik dat vaker heb gehad in deze zwangerschap en altijd was het loos alarm. Toch zat het niet lekker en na overleg met de verloskundige ben ik toch doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar aangekomen werd ik gecontroleerd en bleek ons meisje inderdaad wat rustiger te zijn, na een extra echo bleek ze ook nog eens te weinig vruchtwater te hebben maar we moesten niet gelijk in paniek raken.

Inleiden

Omdat ze zo rustig was en er toch wel verminderd vruchtwater was werd er besloten dat we de dag erop moesten bellen of er plek was om ingeleid te worden. De volgende morgen om 7.00 belde ik en we konden gelijk komen: Het zou echt gaan gebeuren ons meisje zou waarschijnlijk binnen 24 uur geboren worden, maar dat bleek valse hoop te zijn…

Ballonkatheter

Voor de inleiding startte kreeg ik de vraag of ik mee wilde werken aan een nieuw onderzoek. Men zou dan via de computer bepalen of ik ingeleid zou worden met een ballon katheter of gel, de ballon katheter was toen vrij nieuw en er werd volop onderzoek naar gedaan. Ik besloot dat de computer voor mij mocht kiezen en daar kwam de ballonkatheter uit. Man wat is dat een hel als die ingebracht wordt, of het kwam gewoon door de mannelijke co assistent die te hardhandig was ? In ieder geval was het afwachten toen de ballon erin zat totdat hij er vanzelf uit zou vallen want dan zou er waarschijnlijk genoeg ontsluiting zijn. Ik mocht gelukkig wel gewoon rond lopen en van alles doen.

2e ballon katheter

Tegen de avond viel de ballon katheter eruit en ik dacht: YES! het gaat nu beginnen. Helaas er was slechts 1 cm ontsluiting en dus kon men nog niks doen. Het voorstel van de Co-assistent was om nog een ballonkatheter in te brengen maar ik had er helemaal geen vertrouwen meer in aangezien de eerste ook zijn werk niet had gedaan. Hij bleef aandringen en op me inpraten want “het was een onderzoek en het zou vervelend zijn als ik het onderzoek zou belemmeren”. Ik met mijn stomme kop trapte erin en heb toegestemd maar als dit niet zou werken wilde ik wat anders. Weer werd de ballonkatheter met veel pijn ingebracht en was het afwachten. Het liep tegen de avond en mijn man ging naar huis want we moesten toch wachten op de ballon…..

Over op Gel

De volgende ochtend zat de katheter er nog netjes in dus ging men er ook niet aan friemelen. In de middag kwamen ze toch even checken en wederom bleek de katheter niks gedaan te hebben nou ja er was 1 cm bij gekomen. Voorstel van de co-assistent was: “Zullen we haar vliezen dan maar breken?” Gelukkig was er een Verloskundige die ingreep en zei dat het een te groot risico was om nu al de vliezen te breken omdat het dan te lang zou duren en het een gevaar voor het kind zou opleveren qua infecties etc. Hij kwam toen met het voorstel om weer een katheter in te brengen en toen begon mijn man te steigeren *applaus voor mijn man*. Hij nam het voor me op en zei dat we dit dus niet weer gingen doen. Uiteindelijk kreeg ik gel ingebracht en als de eerste keer gel niks zou doen dan zouden we de woensdag een rustdag houden. Hoezo rustdag? Onze dochter had te weinig vruchtwater en dan moeten we maar een rust dag inlassen? Dat begreep ik totaal niet!

Het werkt!!

S’avonds heb ik met familie nog beneden in het restaurant gezeten en tussendoor kreeg ik hele rare steken in mijn bil en een klein beetje in mijn rug. Ik dacht dat het van al het zitten / liggen was en stond er niet bij stil dat het weillicht weeën konden zijn. Iedereen ging weer naar huis en ik ging mijn volgende nacht in het ziekenhuis tegemoed. Om 0.15 moest ik naar het toilet en toen ik weer terug bij mijn bed kwam voelde ik dat ik weer naar de w.c moest eenmaal terug op het toilet verloor ik allerlei slijm en een plasje water. Na overleg met de verloskundige zei ze “Volgens mij zijn je vliezen gebroken”. Ik werd naar een aparte kamer gebracht, kreeg een spuit om nog wat te kunnen slapen (wat ik natuurlijk niet meer deed) en kreeg de opdracht om mijn man nog niet op de hoogte te brengen zodat hij ook nog wat rust kreeg. Tja dat kon ik natuurlijk niet dus heb hem toch stiekem gebeld met de mededeling dat mijn vliezen waren gebroken en dat we waarschijnlijk de dag erop papa en mama zouden worden.

Ruggeprik

In de ochtend was er eigenlijk nog niet echt super veel activiteit en dus was het voorstel om aan de weeënopwekkers te gaan. Maar omdat ik al 2,5 dag bezig was met inleiden was het advies om een ruggeprik te nemen, in eerste instantie zei ik “nee ik doe het alleen” maar later merkte ik dat ik toch wel super moe was (ook van de prik die ik s avonds had gekregen die maakte me een beetje “stoned”). Ik werd naar beneden gebracht en de prik werd gezet: de eerste ging mis, de tweede ging ook mis. De anesthesist wilde geen 3e meer zetten maar ik zei “kom op joh 3 x is scheepsrecht”, hij vond me een taaie en wilde het nog 1 x proberen en toen zat hij wel goed.

Vrij vlot

Om 9.00 ging ik aan de weeënopwekkers, ik had 4 cm, en omdat ik de ruggeprik had voelde ik er maar weinig van de weeën die kwamen, wel was er volop activiteit te zien op het scherm. Uiteindelijk rond 13.30 kwam de verloskundige om een check te doen en ze was enorm verbaasd dat ik nagenoeg al op volledige ontsluiting zat. Alles werd klaar gezet om te gaan persen en de Ruggeprik werd uit gezet. En toen was het moment daar: Het zou nu echt niet lang meer duren! Ik mocht gaan persen, en perste alsof mijn leven ervan af hing, ik kreeg ook volop complimenten dat ik het zo goed deed maar na 3 kwartier was er nog geen kleine meid, de Gynaceoloog werd er bij gehaald.

Keizersnede

De Gynaceoloog kwam een check doen en zijn reactie was “dit kind gaat er niet zelf uit komen en zit te hoog voor een pomp”. Volgens hem zat er niks anders op dan een keizersnede, ik was namelijk inmimddels al ruim een uur aan het persen en ze verschoof geen milimiter. Volgens hem lag het ook niet aan mijn manier van persen want dat was perfect en ook mijn uithoudingsvermogen had hij veel bewondering voor het ging alleen gewoon niet passen. Dus ik werd naar de OK gereden, in mijn gewone pyjama, achteraf bleek er ook toch wel echt spoed te zijn geweest omdat haar hartslag dipte, daar hadden we alleen op dat moment helemaal geen weet van omdat ze ons niet in paniek wilde brengen.

Niet goed verdoofd

Ik werd helemaal klaar gemaakt, mijn man kwam bij me zitten en toen was het moment daar: het zou beginnen! Helaas ging het mis de snee werd gezet en ik schreeuwde het uit van de pijn. “Huh ik heb net getest of je verdoofd bent en toen zei je niks?” antwoorde de gynaceoloog. “Ja meneer als je niet zegt dat je aan het testen bent hoe moet ik dan weten wat ik wel en niet moet voelen?”, lichtelijk geirriteerd stopte de gynaceoloog en kreeg ik extra verdoving in mijn infuus, waardoor ik minder voelde. Op een gegeven moment voelde ik down under allerlei gerommel bij mij en achteraf vertelde mijn man dat er iemand onder de tafel was gedoken en waarschijnlijk onze dochter heeft terug geduwd omdat ze al te ver was ingedaald.

Daar is ze dan

En eindelijk om 16.10 was ze daar: onze prachtige dochter Esmay! 3610 gram, 53 cm en kern gezond. Wat waren wij gelukkig! Ik kreeg haar heel even te zien, kon over haar gezichtje aaien en toen moest ze met papa mee omdat het te koud was op de OK en wat vond ik dat vervelend! Maar wat was ze mooi en wat keek ze al “wijs”.


Op een gegeven moment werd ik gehecht en bleek mijn verdoving weer niet goed te werken, ik besloot mijn tanden op elkaar te doen en het maar gewoon te “doorstaan”. Heel fout natuurlijk maar ik dacht dat ze me een zeur vonden!

Alles goed

Maar liefst 2,5 uur ben ik van onze dochter weg geweest en toen mijn man mij zonder dochter van de uitslaapkamer kwam ophalen was mijn eerste reactie “Waarom heb je haar achter gelaten dadelijk ruilen ze haar om? “. Tja ik was helemaal moe en had inmiddels op de uitslaapkamer nog wat extra spul gekregen waardoor ik min of meer stoned leek. Natuurlijk hadden ze haar niet omgewisseld en het eerste moment dat ik haar echt goed in mijn armen kon houden was magisch! (mijn haar en dikke onderkin zijn wat minder magisch 😉 )

 

Na 2 dagen mocht ik naar huis, normaal staat er 3 of 4 dagen voor maar ik was zo ontzettend klaar met het ziekenhuis dat ik er alles aan deed om na 2 nachten al zelf onze dochter te verzorgen. Dat ging, wel met pijn en moeite maar wat was ik blij toen we weer thuis waren…

Het was even even een lang verhaal maar het is wel goed om het even van me af te schrijven. Vandaag is onze dame 7 jaar geworden en heb ik natuurlijk een zoontje bij. Ons zoontje is ook geboren met een keizersnede maar dit ging velen malen relaxter, ook daarover zal ik binnenkort mijn verhaal vertellen.

Liefs Kelly

 

13 Comments on Mijn niet zo’n standaard bevallingsverhaal

  1. Erika van Koert
    maart 10, 2017 at 10:17 am (7 maanden ago)

    Jeetje klinkt als een pittige bevalling. Gefeliciteerd met jullie dochter

    Beantwoorden
  2. Nicole van Veggel
    maart 10, 2017 at 10:26 am (7 maanden ago)

    Wow Kelly, wat een heftige bevalling heb je gehad! En wat ontzettend naar dat je de ingreep hebt gevoeld! 🙁
    Wat ben je ontzettend dapper. En goed dat je dit van je afschrijft!
    Heb je hier last van gehad of viel het mee? (Het totale plaatje)
    Ze zeggen dat je alles vergeet na je bevalling maar bij mij is dat totaal niet zo hoor!
    Mooi verhaal meid! Ben benieuwd naar je volgende bevallingsverhaal!

    Beantwoorden
    • Kelly van der Pol
      maart 10, 2017 at 10:30 am (7 maanden ago)

      Nee ik heb er niet echt last van gehad. Dat kwam volgens mij pas toen ik zwanger was van Stijn toen wilde ik alles helemaal zelf in de hand houden omdat ik bang was dat het weer hetzelfde zou worden..
      Maar vergeten doe je het niet natuurlijk ik denk er ieder jaar weer aan.

      Beantwoorden
  3. Kelly
    maart 10, 2017 at 2:10 pm (7 maanden ago)

    Wow, dat klinkt echt pittig zeg. Ik greep naar mijn eigen buik toen je schreef over de verdoving die niet goed bleek te werken! Wat een mafkees ook die arts, niet even vragen of je wat voelt voordat hij begint met snijden! Pff.. Gelukkig ligt dat allemaal achter je en is je mooie meid vandaag alweer 7 jaar! Gefeliciteerd!

    Beantwoorden
    • Kelly
      maart 10, 2017 at 2:24 pm (7 maanden ago)

      Tja ik snapte er ook niks van hoe hij dat niet kon vragen..
      Maar goed er is later nog wel een klacht ingediend zowel tegen de gyn als tegen de co assistent die ook fouten maar vooral grove opmerkingen heeft gemaakt. Alleen daar hoor je dan niks meer van behalve een sorry.
      Kelly onlangs geplaatst…Mijn niet zo’n standaard bevallingsverhaalMy Profile

      Beantwoorden
  4. MamaPlaneet
    maart 13, 2017 at 12:37 pm (6 maanden ago)

    Allereerst, gefeliciteerd met je dochter! Wat zag je er anders uit zeg!Spoedkeizersnee…het lijkt alsof ik het verhaal van mijn zusje haat bevalling lees. Ook zij zat Iets van 3kwartier te persen om daarna, zonder ruggenprik, dat wel, een gezonde dochter op de wereld te zetten.

    Beantwoorden
  5. Merel
    maart 13, 2017 at 12:47 pm (6 maanden ago)

    Bizar eigenlijk, dat je het gevoel hebt een zeur te zijn als je aangeeft dat je het hechten voelt. Soms kunnen ze in het ziekenhuis zo horkerig zijn inderdaad. Jeetje.. Wat een sterk mens ben je!

    Gefeliciteerd met je meisje, fijne dag. Liefs
    Merel onlangs geplaatst…Ask the blogger tag – wat willen jullie van me weten?My Profile

    Beantwoorden
  6. Anne
    maart 13, 2017 at 12:50 pm (6 maanden ago)

    Wow. Mooi wijs popje. Mijn laatste bevalling duurde tien WEKEN….hel….

    Beantwoorden
  7. Kyara Esteva
    maart 13, 2017 at 12:56 pm (6 maanden ago)

    Super interessant om te lezen. En gefeliciteerd met je dochter!

    Beantwoorden
  8. Esther
    maart 13, 2017 at 1:01 pm (6 maanden ago)

    Je mag je gelukkig prijzen dat dit goed is afgelopen. Poeh!

    Beantwoorden
  9. Wendy Maes
    maart 13, 2017 at 1:19 pm (6 maanden ago)

    Jezus, wat een horrorverhaal. Maar gelukkig maakt de beloning alles goed.

    Beantwoorden
  10. Tiffany
    maart 13, 2017 at 2:04 pm (6 maanden ago)

    Oeh wat erg zo’n bevalling. Maar als ik kijk naar de foto van je dochtertje, dan denk ik dat het helemaal is goedgekomen met haar! Gefeliciteerd ook met je zoontje xx

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge